Een persoonlijke blog over het leven als Nederlandse in Mexico-Stad

Soms loop ik langs deze graffiti en ik werd er altijd al door gegrepen. Wie heeft dit gemaakt, dacht ik dan, en welke boodschap zit erachter? Ik dacht zelf dat het misschien wel een bepaalde gang was die met dit werk hun territorium wilde afbakenen, haha. Ik vind het werk daardoor ook wel een beetje intimiderend, bijna satanistisch. Van wie is deze straat !?

Na wat onderzoek kwam ik erachter dat het gemaakt is door de kunstenaar YAST, die door heel Mexico-Stad dit soort graffiti of schilderkunst op gebouwen zet. Hij is geïnteresseerd in theologie, esoterie en hekserij, maar de tekens hebben volgens hem vooral een esthetische waarde.

Hij wil geen kunst maken voor galerieën. Zijn werk hoort volgens hem op straat. Dat vind ik wel een interessante gedachte: de straat als canvas.

Ik vind het zelf ook wel een spannende gedachte, het idee om ergens gewoon iets op een muur te maken. Overdag kiest hij de locatie uit en ‘s nachts gaat hij terug om het werk te maken.

Dat idee wekt bij mij wel iets tot leven. Maar ja, mocht ik ooit een nieuw projectje beginnen op dit gebied, dan kan ik het natuurlijk niet vertellen op deze site 😉 

Want dat doe je dan toch een beetje undercover…

Wandeling door de natuur

Ik loop verder door de buurt en ik dacht: laat ik jullie eens vertellen wat voor dieren hier allemaal leven. En dan bedoel ik in het wild. Honden en katten zijn er natuurlijk in overvloed. Vaak hebben ze ook kleding aan. En dan geheel in thema bij een nationaal feest dat er op dat moment is: Viva México, Dag van de Doden, Halloween, kerst, noem maar op.

Wat ik altijd schattige vogeltjes vind, zijn een soort kleine duifjes. Die zie je hier veel. Verder zijn er mussen en een soort slankere kraaien die tropische geluiden maken. Qua insecten zie je bijen, muggen, vlinders en kolibries. Laatst zag ik een wesp, maar dat was een uitzondering. En verder natuurlijk alle plaagdieren, zoals de kakkerlak. Deze zouden in Nederland niet kunnen leven, omdat de temperatuur te laag is.

Ik loop verder over straat. Veel auto’s.

Wat nou als auto’s ook een soort dieren waren? Dan zou ik me eigenlijk wel thuis voelen in deze natuur, haha.

Het doet me denken aan de Huichol, een inheems volk uit Noord-Mexico. Zij maken elk jaar een pelgrimstocht naar Wirikuta, een heilige plek in de woestijn, om hun goden te eren en peyote te zoeken. Tijdens de tocht veranderen ze langzaam de betekenis van dingen. De lucht wordt de zee. Iedereen krijgt een andere naam, enzovoort. Om zo rein mogelijk aan te komen in de andere wereld.

Wat als ik auto’s nou gewoon paarden zou noemen? Dan is mijn omgeving al een stuk vriendelijker.

Veel paarden hier.

De vuilniswagens vind ik hier trouwens wel interessant. Niet alleen omdat ze altijd helemaal gepimpt zijn met lichtjes en andere vette shit en er vaak muziek uit komt, maar vooral omdat het afval gewoon op straat wordt gescheiden. De wagen stopt en vervolgens wordt er van alles uit de vuilniszakken gehaald en apart gesorteerd. Ik vind het fascinerend om te zien hoe dat hele systeem zich gewoon midden op straat afspeelt.

En de bestuurder van deze wagen vind ik ook een typisch persoon die je hier soms ziet en die ik eigenlijk wel vrij cool vind. Oorbelletjes, twee verschillende, een matje, heel vet en altijd vriendelijk. Zo’n gezellige gast. Heb helaas geen foto.