Blog

De laatste blog waar ik mee bezig was, voelt nu als iets uit een vorig leven. Ik wilde toen iets schrijven over een mantra die ik misschien tijdens de bevalling zou kunnen gebruiken — en of dat dan helpend zou zijn, of me juist vooral zou irriteren (haha).
Die avond brak mijn water.

En nu… zijn we zeven maanden verder. Diezelfde baby kruipt inmiddels alsof het de wereld al kent, en wil het liefst de straat op. Ik weet niet precies wat het lichtje was dat weer in mij aanging, maar ik dacht ineens: laat ik toch maar weer verdergaan met die blog. Gewoon om iets van mijn leven hier in het verre Mexico te delen, een draadje naar daar.

Ik begin maar even luchtig, met wat beelden van de afgelopen week. Mocht je babyfoto’s willen zien: stuur me gerust een appje.

Eigenlijk zou ik elke foto een onderschrift moeten geven, maar dat laat ik nu even. Tot volgende week.

De zon in huis

In Nederland is met het veranderen van de tijd de zon uit huis gehaald, als ik zo sommige mensen mag geloven. Hier is het het hele jaar door op dezelfde tijd licht en donker, rond 7 uur ‘s ochtends en 19 uur ‘s avonds. Ik zie nu pas de impact van zo’n verandering in licht en donker met het verloop van de seizoenen, zoals in Nederland. Hier is het regenseizoen voorbij en begint het wat kouder te worden, maar overdag is het nog steeds lekker warm en zonnig. 

Nederland en de Azteken

Ik weet niet of het aan mij ligt, maar ik heb altijd het gevoel gehad dat er in Nederland veel interesse is in de Azteken en Maya’s, of dat musea daar relatief veel aandacht aan besteden. (Misschien leefde ik in een bepaalde bubbel, dat kan natuurlijk ook.) Ik had in ieder geval een behoorlijk romantisch beeld dat het hedendaagse Mexico—of in elk geval Mexico-Stad—nog heel sterk verbonden zou zijn met die Azteekse wereld. Vanuit Nederland krijg ik wel eens de vraag waar de geliefde van af stamt. Maar die vraag is vergelijkbaar met aan een Nederlander vragen wat zijn roots waren 500 jaar geleden. Er is geen levende connectie meer met die informatie, wel met mythologie en daar uit voort komende tradities.

Wat ik deze week leerde is dat er wel degelijk een historische reden is waarom er in Nederland relatief veel kennis over de Azteken beschikbaar is. Toen de Spanjaarden Mexico 500 jaar geleden veroverden, maakten zowel Mexico als de Lage Landen deel uit van hetzelfde rijk. Keizer Karel V stond toen aan het hoofd van dat rijk en woonde in wat nu België is. Hij sprak Vlaams of een soort Brabants. Veel artefacten uit de Nieuwe Wereld kwamen via Spanje ook onze kant op. In Brussel werd zelfs een van de eerste tentoonstellingen gehouden met deze voorwerpen. De mensen waren diep onder de indruk van de kunstwerken—sommige gemaakt van goud en veren—wat hen deed inzien dat de Azteken geen “barbaren” konden zijn, zoals vaak over inheemse bevolkingen werd gedacht.

Tijdens de Gouden Eeuw, rond 1700, was Amsterdam een centrum van boekdrukkunst. Dat heeft eraan bijgedragen dat Nederland een belangrijke rol speelde in de beeldvorming van Mexico en dat er in onze regio veel interesse en informatie beschikbaar was—en nog steeds is.

Helaas zijn veel van die kunstwerken verloren gegaan en niet intact gebleven.

De Zonnesteen

Onder het mom van de zon in huis halen wilde ik de zonsopkomst op een muur schilderen. Tot nu toe is het alleen een gele muur geworden, maar het idee om de Azteekse Zonnesteen op die muur te schilderen is ook al gepasseerd. Natuurlijk wilde ik eerst meer weten over die steen, waarop onder andere de Azteekse kalender is afgebeeld. Ik herinner me dat ik de steen (een replica) jaren geleden zag tijdens een bezoek aan het Volkenkunde Museum in Leiden.

De Piedra del Sol is een representatie van het Azteekse concept van tijd, zijn cyclische aard en de relatie tussen de goden en de mensen. Het wordt vaak een kalender genoemd, maar het is vooral ceremonieel en minder praktisch bedoeld.

De Azteekse visie op de schepping van het universum draait om het idee dat goden het fundament van alles zijn en dat tijd cyclisch is, in tegenstelling tot onze (Nederlandse) lineaire benadering van tijd. Tijd is natuurlijk een abstract concept, maar om het simpel samen te vatten: cyclische tijd wordt gezien als een herhaling van patronen—denk aan seizoenen en levensfasen—waarbij verbondenheid met de natuur en ritme centraal staan. Lineaire tijd daarentegen beschouwt tijd als een rechte lijn, met een duidelijk begin en einde, en legt de nadruk op vooruitgang, meten en plannen. Cyclische tijd benadrukt continuïteit en reflectie, terwijl lineaire tijd helpt bij organisatie en doelgerichtheid.

Er wordt ook gezegd dat tijd en ruimte verbonden zijn, maar dat gaat mijn pet te boven. Simpel gezegd: tijden worden gezien als gebieden in de ruimte. Dat geeft al wat meer beeld, maar blijft toch abstract.

Op de Zonnesteen zijn vijf tijdperken afgebeeld, die elk onderhevig zijn aan schepping en vernietiging.

Terwijl ik dit schrijf, kijk ik hoe mieren een dode kakkerlak proberen te vervoeren. Ik ben  niet in mijn eigen huis, moet ik erbij zeggen. 😉

Ondertussen ben ik verdwaald in de steen en zijn symbolen en denk ik niet dat ie als zon op de muur gaat fungeren, voor nu dus nog even alleen een gele muur. Wordt vervolgd..

Vroedvrouw

Deze week stond in het teken van parteras (vroedvrouwen). Eind december ben ik uitgerekend, dus het moment van bevallen komt steeds dichterbij. Hier in Mexico-Stad is het niet gebruikelijk om thuis te bevallen, iets wat ik wel graag zou willen, omdat ik het idee van bevallen als iets intiems aanvoel. Een ziekenhuissfeer past hier niet echt bij, naar mijn gevoel. Natuurlijk zijn er altijd situaties waarin bevallen in het ziekenhuis onvermijdelijk is.

We waren al een tijdje op zoek naar een verloskundige, maar dat verliep niet zo vlot, dus ik had het idee omarmd om toch in het ziekenhuis te bevallen. Het grootste deel zou ik dan thuis doen, en pas op het laatst naar het ziekenhuis gaan, dacht ik zo. Ondanks alle verhalen over kinderen die verwisseld worden, het snel uitvoeren van een keizersnede en de baby die niet direct in je armen wordt gelegd, maar eerst door ziekenhuispersoneel wordt aangekleed en gevoed, weet ik dat welk scenario het ook wordt, ik er op dat moment iets moois van zal maken.

Totdat de geliefde afgelopen week zei: “Ik heb alle documenten die je in het ziekenhuis krijgt op mijn laptop, zodat je ze kunt doorlezen. Teken niets en geef ook niet je vingerafdrukken.” Ik vroeg: “Maar jij bent er toch gewoon bij, mocht ik naar het ziekenhuis gaan?” “Nee,” zegt hij, “niemand mag erbij aanwezig zijn.” Mijn hoofd ontplofte bijna toen ik dit hoorde. Dus jij mag niet bij de bevalling zijn, en ik ben daar alleen, met mijn gebrekkige Spaans, omringd door mensen die ik niet ken? “Ja, hoe is dit in Nederland dan?” vroeg hij. Daar is je partner of iemand die je wilt erbij aanwezig tijdens de bevalling in het ziekenhuis. “Ooh, hier niet…” Ik was even helemaal stil en in gedachten boekte ik alvast een enkeltje naar Nederland. Nee, grapje; op dat moment dacht ik dat nog niet, maar later in de week, toen we een kennismaking hadden met een partera waarbij het niet zo klikte, dacht ik het wel.

In Nederland is verloskundige een erkend beroep. Ik ken de geschiedenis niet, maar in Mexico hebben verloskundigen het niet makkelijk en worden ze door medici vaak gezien als kwakzalvers. “Ja, wat weet je nou van iemands kennis als hij of zij niet gestudeerd heeft?” 😉 Dit beroep wordt nog steeds van moeder op dochter doorgegeven, of je studeert iets medisch en doet daarna praktijkervaring op in gemeenschappen, vaak in afgelegen delen van Mexico, waar het traditionele vak van partera nog bestaat. Analfabetisme is hier ook nog een ding. De zus van de geliefde moest een onderzoek doen naar de algemene gezondheid van de mensen die bij haar op consult komen; de praktijk ligt op zo’n 20 minuten rijden van waar wij wonen. En 40% van de vrouwen tussen de 20 en 30 jaar kon niet goed lezen en schrijven. Dat vond ik best wel heftig, want dit is hier in de stad, niet in een klein bergdorpje. Dit komt doordat er nog steeds veel vrouwen zijn die hun middelbare school niet doen of afmaken, bijvoorbeeld omdat ze zwanger raken. Omdat familie hier de kern is van het leven, is het onder een grote groep van de bevolking nog “normaal.” Voor mannen weet ik niet precies hoe het zit, maar zij moeten vaak werken om geld te verdienen, en als ze hun middelbare school niet afmaken, moeten ze hard werken voor weinig.

Waar ik naartoe wilde, is dat ook traditionele vroedvrouwen vaak analfabeet zijn en de overheid hen verplicht cursussen te volgen, maar dat kunnen ze dus niet. Er vindt eigenlijk een vorm van discriminatie plaats.

Deze week hadden we ook nog een gesprek met een andere partera waarbij het wel klikte, dus halleluja, nu kan mijn hart een beetje rusten.

Birria

Verder maakte ik deze week ook nog birria, een rundvleessoep met verschillende gedroogde chilipepers. Daar gingen ook weer botten in, wat voor mij nog steeds wat onwennig is. Deze keer vond ik een bot in de soep met een stuk merg erin. Dat had ik nog nooit echt gezien, laat staan gegeten. De geliefde zei: “Dat is goed voor je haar, proef het.” Met enige tegenzin nam ik een klein hapje, want aan de broze, jelly-achtige substantie had ik al verwachtingen. Ik kon het bijna niet doorslikken, dus het bleef bij dat ene hapje. Haha, waar is die Roos gebleven die alles stoer proefde en at? Het level exotische smaken ligt hier even wat hoger.

Dias de Muertos

Dit is nu de tweede keer dat ik deze paar dagen meemaak, die in Nederland als Allerzielen gevierd worden. Afgelopen week was ik op kraambezoek bij een familielid van de geliefde. Naast de vele spulletjes in huis hing er klassiek een portret van Jezus en zijn apostelen, en er was een altaar voor de Maagd van Guadalupe. Iets wat in de meeste traditionele huizen in Mexico aanwezig is. Tijdens dit bezoek werd mij gevraagd of ik in God geloofde en in Días de Muertos. Tja, dat lijkt een simpele vraag, maar dat is het natuurlijk niet, dus ik antwoordde dat ik eerst moest weten wat er bedoeld werd met ‘geloven’. Waarop ik meteen de reactie kreeg: “Ah, die gelooft dus niet.”

Daarna legde ik uit dat Día de Muertos in Nederland niet gevierd wordt en dat de meeste mensen eigenlijk niet eens van het bestaan afweten. Daar moest men even over nadenken. De vraag of ik echt geloof dat de doden tijdens deze dagen op bezoek komen om het eten te nuttigen dat voor hen is klaargezet op de ofrendas… Ik geloof het waarschijnlijk niet zoals een Mexicaan die van kinds af aan met deze traditie opgroeit. Wel moet ik bekennen dat het persoonlijker is geworden dit tweede jaar. Je bouwt toch een hele sfeer op door een offertafel te maken, te bedenken wat de overledenen graag zouden willen eten en drinken, misschien een biertje of een sigaretje erbij? Met mirre of copal rook je het huis en het altaar uit om alle energie te zuiveren. En dan branden er een paar dagen lang kaarsen op die tafel, bij de foto’s en alle offers.

Terwijl ik dit schrijf, zit ik overigens tegenover de ofrenda op de bank. Buiten is het donker; alleen het licht van de flikkerende kaarsen omringt me. Buiten hoor ik geluiden die ik anders niet hoor. Wat zou het zijn? De geliefde zegt dat het de overledenen zijn en dat ik niet bang hoef te zijn. Het is normaal rond deze dagen, dat je schimmen ziet, dat de honden meer blaffen en dat je bijzonder droomt.

Het is trouwens ook Halloween, een feest waar ze hier ook dol op zijn. Alles is versierd in een mix van Día de Muertos en Halloween. Net als in Nederland gaan de kinderen hier langs de deuren voor snoep, alleen niet op 11 november, maar tijdens Halloween op 1 november. Ze hoeven geen liedje te zingen, maar zijn wel verkleed. Allemaal met een plastic lampion in de vorm van een pompoen, zombiehoofd of duivel. Ook in Mexico heeft China tegenwoordig een grote invloed. Wat twintig jaar geleden nog van natuurlijke materialen werd gemaakt, is nu grotendeels vervangen door plastic uit China.

Pantheon

In mijn gedachte wilde ik tijdens Día de Muertos naar een pantheon (begraafplaats) in een wat ruiger deel van Mexico-Stad: Iztapalapa, niet de meest veilige plek om te zijn. Vanuit de auto had ik deze enorme begraafplaats al een paar keer gezien. Omheind door hoge, beschilderde muren en een groot hek trok het mijn aandacht. Maar goed, wat had ik daar te zoeken? En de geliefde is niet per se fan van begraafplaatsen; zou ik dan alleen gaan? Het bleef als een soort plan in mijn hoofd rondzweven om dat kerkhof te bezoeken tijdens Día de Muertos, zonder dat ik het idee had dat het werkelijkheid zou worden.

Vorig jaar gingen we naar Mixquic, een magisch dorpje dat bekendstaat om zijn Día de Muertos-sfeer. En magisch was het zeker: de geur van wierook, duizenden kaarsen, mensen op het kerkhof, en alle marktkraampjes, kunstobjecten en voorstellingen eromheen gaven een bijzondere sfeer.

Maar goed, dit jaar geen plannen. Op een ochtend hoorde ik gezaag, en de zus van de geliefde bleek met een projectje bezig te zijn. Ik mocht niet kijken; het was geheim, haha. Aan het eind van de dag had ze een kruis gemaakt en beschilderd met de naam van een persoon: het was voor de abortus die ze afgelopen jaar had ondergaan, iets waar ze het erg moeilijk mee had. De nacht ervoor had ze wat melk en een takje lavendel op de Día de Muertos-ofrenda gelegd, en natuurlijk een brandende kaars. De tijd dat de overledenen hebben om op bezoek te komen, stopt wanneer de kaars uitgaat.

De volgende dag wilde ze dat kruis neerzetten op de plek waar ze het begraven had, boven op een berg. Ze wilde eerst alleen gaan, maar ik zei: “Nou, dat kan echt niet hoor.” Dus mijn geliefde en ik zouden meegaan. De volgende ochtend gingen we eerst een tamale eten, dit keer gewikkeld in een bananenblad, waarna we naar de plek zouden rijden. Wat bleek? Die plek boven op de berg bleek de begraafplaats te zijn waar ik heen wilde. Is dat niet een grappige toevalligheid? Of bestaat toeval niet? 😉

De begraafplaats was inderdaad enorm. Er reed zelfs een bus. Tussen de stroom van mensen liepen we daar. Alle graven waren versierd met rode en oranje bloemen. Wij moesten helemaal boven op de berg zijn, best een klim in de hete zon, maar wel omringd door al die graven, waar mensen op zaten of bezig waren met schoonmaken en versieren. De sfeer deed een beetje aan picknicken denken: je neemt wat eten en drinken mee en zit gezellig in een park, met muziek erbij. Op een plek zonder graven kwamen we bij de plek waar ze het kruis wilde neerzetten. Ik denk niet dat dit helemaal een legaal graf was, maar daar vroeg ik verder niet naar. Vanaf de berg keken we zo uit over het hele pantheon, met al die gekleurde graven waar mensen omheen zaten. Moet je je voorstellen hoe dat er in de nacht uit zou zien. Dit was wel een “echte” ervaring die mij liet zien hoe de mensen dia de muertos vieren. Veel foto’s heb ik niet gemaakt want dat vergeet ik altijd een beetje als iets “echt” is.

De legende van Mictlán

Het is de aanloop naar Día de Muertos, de Dagen van de Doden, met de twee belangrijkste dagen op 1 en 2 november. Overal maken mensen altaren vol bloemen, eten, kaarsen en foto’s van hun overleden dierbaren, die in deze dagen op ‘bezoek’ komen. afgelopen dagen hoorde je al vuurwerk en zie je soms mensen, als skeletten geschminkt, door de straten lopen.

Ik kreeg dit handige schema doorgestuurd: op 27 oktober komen overleden (huis)dieren naar de ofrenda, op 31 oktober en 1 november de overleden kinderen, en op 2 november alle volwassenen.

Maar waar komen deze doden eigenlijk vandaan? Ze wonen in Mictlán, de onderwereld. In deze blog vertel ik je meer over de legende van Mictlán.

Daar zit een luchte aan

Tot dusver had ik dit nog niet ervaren. De markt waar we boodschappen gingen doen, leek in eerste instantie rustig: groenten, fruit, kleding, schoonmaakspullen, decoratie voor Día de Muertos, eetkraampjes. Maar naarmate we verder liepen, overviel me een drukkende sfeer. Ik kon het niet goed plaatsen, maar dacht wel: ik moet mijn telefoon en tas in de gaten houden en vooral niet te lang op deze markt blijven. Uiteindelijk is er niets gebeurd, maar we zagen wel een vrouw eerst een appel stelen en daarna nog wat andere dingen. Sommige verkopers vervalsten hun weegschalen; je kocht 2 kilo, maar kreeg slechts 1 tot 1,5 kilo. Een markt met een nare sfeer, waar het leek alsof iedereen elkaar probeerde op te lichten. Maar ik moet toegeven, het was ook wel een beetje spannend. We waren blij toen we weer in de auto zaten en zeiden tegen elkaar: “Leuke nieuwe markt ontdekt, maar nooit meer.” Dit is denk ik een goed voorbeeld van hoe sommige buurten in Mexico-Stad gevaarlijk kunnen zijn. Het zijn niet de individuen die voor onveiligheid zorgen, maar er heerst een soort collectieve slechtheid die besmettelijk lijkt te werken—natuurlijk altijd met uitzonderingen daargelaten.

Jesús Malverde

Maar het hield deze week niet op. In mijn verzameling straatkapelletjes ben ik voor het eerst een Jesús Malverde tegengekomen. Toen ik een foto maakte, liep een jongen van een jaar of 18 intimiderend dicht langs me, met een starende blik alsof hij een wedstrijd wilde doen om te zien wie het langst niet zou knipperen. Gelukkig liep hij gewoon door, en ik had mijn telefoon nog in mijn hand 😉 Er wordt gezegd dat de straten waar Santa Muerte vereerd wordt een beetje gevaarlijk zijn. Ik moet wel zeggen dat er soms een andere sfeer hangt, maar echt gevaar heb ik zelf nog niet meegemaakt. Dit altaar had niet alleen een Jesús Malverde, maar ook een paar Santa Muertos, lege kogelhulzen en offerwaren zoals drank, geld en sigaretten. Er stonden ook een Guadalupe en een Sint Judas; deze straat is goed beschermd 😉

Maar wie is die Jesús Malverde? Ik ben hem overigens nog maar weinig tegengekomen; hij is vooral populair in het noorden van Mexico. Hij was een Mexicaanse bandiet die is uitgegroeid tot een volksheilige. Hij staat ook wel bekend als de ‘narco-heilige’ en heeft een Robin Hood-imago. De “gewone” Mexicanen vinden dat je beter niet in aanraking kunt komen met Jesús Malverde of Santa Muerte. De vader van de geliefde moest een keer voor zijn werk in een gebouw zijn in een gevaarlijk deel van de stad, en daar stuitte hij op een groot Santa Muerte-altaar, versierd met echte schedels en machetes.

La Niña Blanca

Wat ging ik ook alweer doen? O ja, items kopen om een badkamergootsteen te repareren. Daar heb je dan weer een straat voor, met alleen maar winkels met gereedschappen en bouwmaterialen. Op de terugweg haalden we een sangria preparada, dat is een frisdrank met druivensmaak, niet de sangria die we in Nederland kennen. Er gaat ijs, limoen en een beetje zout in, en op de rand van de beker zit tamarinde met chili en sesamzaadjes.

Toen reden we toevallig langs een groot altaar met drie skeletten in roze gewaden. Het duurde even voordat ik een foto kon maken, want telkens stopten er mensen voor het altaar om een kruisje te slaan dat eindigt met een kus op de hand. Het is oktober en dat betekent dat we richting Día de Muertos, Halloween en de pelgrimstocht van de Heilige Guadalupe gaan. Rond 1 en 2 november wordt ook Santa Muerte extra vereerd, dit staat los van Dias de Muertos, met speciale diensten en bijeenkomsten. Toen ik er wat meer over ging lezen, ontdekte ik dat ze ook wel “La Niña Blanca,” het witte meisje, wordt genoemd.

Deze cultus rond Santa Muerte heeft voor veel controverse en verdeelde meningen gezorgd in de Mexicaanse samenleving. Sommigen beschouwen het als een legitieme geloofsuiting en een steun in moeilijke tijden, terwijl anderen het zien als een afwijking van het katholicisme en een bijgelovige sekte die afgoderij promoot.

Verzekering

Deze week was ik ook nog bezig met papieren, dit keer om verzekerd te zijn in Mexico. Als je geen geld hebt, is de zorg in Mexico in principe gratis, maar dat hangt af van de behandeling en de locatie, en je hebt weinig keuzevrijheid. Er zijn staatsziekenhuizen en privéklinieken. Bij sommige banen kun je voordelig verzekerd zijn; er wordt dan een bedrag van je salaris ingehouden en al je gezinsleden zijn automatisch verzekerd. Nu ik een verblijfsvergunning heb en getrouwd ben, kan ik worden toegevoegd aan de verzekering—wel zo handig met een bevalling op komst. Over die bevalling wil ik trouwens ook nog iets zeggen, want het begint nu tot me door te dringen dat het bijna zover is. Ik zou graag thuis willen bevallen, maar als je dat hier in Mexico zegt, krijg je een blik alsof je zegt dat je op straat wilt bevallen. In de ogen van veel inwoners van Mexico-Stad is het gevaarlijk. Het is hier normaal om in een ziekenhuis of geboortekliniek te bevallen, maar ze zijn hier niet zo voorzichtig met het uitvoeren van een keizersnee. Dat wil ik natuurlijk ten koste van alles vermijden. Dus of het een thuisbevalling wordt of een ziekenhuisbevalling, is nog even afwachten.

Iztaccíhuatl

Deze week was de lucht heel helder en kon ik de vulkaan Iztaccíhuatl zien, haar toppen bedekt met een laag witte sneeuw. Met een beetje verbeelding lijkt de top op een liggende vrouw.

De legende van Popocatépetl en Iztaccíhuatl is een van de bekendste Azteekse verhalen en verklaart de oorsprong van de twee vulkanen nabij Mexico-Stad. Het verhaal gaat als volgt:

Iztaccíhuatl, een prinses van de Azteekse stam, werd verliefd op de dappere krijger Popocatépetl (de nu actieve vulkaan ernaast). Voordat zij konden trouwen, moest Popocatépetl op veldtocht om een oorlog voor zijn volk te winnen. Iztaccíhuatl beloofde op hem te wachten.

Echter, tijdens Popocatépetls afwezigheid bereikte het valse bericht dat hij was gesneuveld het paleis, en van verdriet stierf Iztaccíhuatl aan een gebroken hart. Toen Popocatépetl na de oorlog terugkeerde en hoorde wat er was gebeurd, was hij diepbedroefd. Hij nam het lichaam van zijn geliefde en bracht het naar een berg. Daar legde hij haar neer en waakte over haar, totdat hij zelf bezweek van verdriet.

De goden, geraakt door hun liefde en tragische lot, veranderden hen in vulkanen. Iztaccíhuatl werd de ‘Slapende Vrouw’, en Popocatépetl werd de actieve, rokende vulkaan, symbool van de eeuwige waakzaamheid van de krijger over zijn geliefde.

Het is misschien geen heel optimistisch verhaal, maar het laat wel de kracht van de liefde zien. Nu, een week later, ben ik nog steeds getrouwd. Tot nu toe gaat mijn huwelijk dus voorspoedig 😉 Heeft het al kunnen bezinken? Ik voel me eigenlijk nog steeds hetzelfde als ervoor.

krekels en migratie

Die schorpioen is ondertussen nog steeds aanwezig in het huis. Onlangs zijn er krekels voor gekocht, en in de avond tjirpen ze, wat best gezellig is. Het geeft ook een extra vleugje natuur in huis.

Dan nog iets anders belangrijks: vandaag ben ik naar Migratie geweest, een groot gebouw met altijd lange rijen mensen van allerlei afkomsten. Hopelijk had ik nu alle juiste en nodige documenten om een verblijfsvergunning te krijgen. Ja, want dat is wat ik nu ook opeens ben geworden, een migrant. Of eigenlijk weet ik niet of dat wel de juiste term is voor mijn situatie. Ik kan namelijk eerst een verblijfsvergunning van twee jaar krijgen op basis van familievoorwaarden, omdat ik getrouwd ben met een Mexicaan. Na deze periode kan het worden omgezet naar een permanent verblijf.

Een lange reflectie schrijven over deze gebeurtenis lukt me op dit moment nog niet. Ik denk dat het nog niet helemaal bezonken is. Voor nu alleen deze foto, ziet het er niet officieel uit? Haha. Onder de witte cirkels bevinden zich twee blij kijkende gezichten.